Lofoten: alsof de toppen van de Alpen boven de oceaan uitstijgen

Splitboarden, surf, oceaanlucht en noorderlicht.

Sommige reizen beginnen met een idee dat al lang in je hoofd zit.

Zo was het met de Lofoten. Wij (Jurjen en Edwin) wilden er al jaren heen. Freeriden in het uiterste noorden van Noorwegen. Bergen die uit de oceaan oprijzen. En misschien, als we geluk hebben, het noorderlicht.

Half maart bleek het perfecte moment.

De sneeuw ligt er meestal nog goed. En de dagen worden alweer langer.

Twee vluchten en een witte wereld

Vanuit Nederland vlieg je in ongeveer twee uur naar Oslo. Een korte overstap later stap je op de vlucht naar Narvik Evenes.

En dat is misschien wel het mooiste deel van de reis.

Als het weer meewerkt, en dat deed het bij ons, zie je onder je een eindeloze witte wereld. Bergen. Fjorden. Plateaus. Sneeuwvlaktes die maar doorgaan.

Het besef dat je nog bijna twee uur moet vliegen vanaf Oslo zegt eigenlijk alles.

En dan ben je nog niet eens in het noordelijkste deel van Noorwegen.

Narvik Evenes: klein vliegveld, grote bergen

Narvik Evenes Airport is precies zoals je hoopt dat een vliegveld hier is. Klein. Rustig. Geen gedoe.

Binnen vijf minuten stonden onze ski’s al op de bagageband, die letterlijk naast het vliegtuig lag. Terwijl je wacht, zie je al de eerste scherpe pieken van de bergen. Welkom in Noord-Noorwegen.

Vanaf het vliegveld is het nog ongeveer drie uur rijden naar Henningsvær, waar wij verblijven.

Lofoten: eilandengroep met bergenpieken in de oceaan

De Lofoten zijn een eilandengroep. Verbonden door bruggen die zich als een lint door het landschap slingeren.

Maar wat het gebied zo bijzonder maakt, is het gevoel dat je hier krijgt.

Het lijkt alsof iemand de Alpen heeft verplaatst naar de oceaan. Alleen de toppen steken boven het water uit.

Pieken tot circa 1000 meter rijzen rechtstreeks uit zee omhoog. Overal waar je kijkt zie je scherpe bergwanden. Daartussen ligt water dat meer als oceaan voelt dan Noordzee, wat het feitelijk is.

Het landschap is wild. Open. En eindeloos fotogeniek.

Warm weer en regen

De week voordat wij gaan, is het weer niet ideaal.

Een zuidwestenwind brengt warme lucht vanaf zee. Vier tot vijf graden en dus regen.

Dat is een van de uitdagingen van de Lofoten. Door de ligging in zee kan warm weer snel binnenkomen. En dat is jammer, want het winterbeeld waar je aan denkt; rode huisjes, besneeuwde bergen en scherpe pieken, kan dan tijdelijk verdwijnen.

Maar Noorwegen en met name de Lofoten heeft een belangrijk kenmerk: het weer verandert snel.

Zon boven de pieken

Tijdens de laatste kilometers van de rit klaart het langzaam op. En ineens is de magie daar. Zonnestralen op de bergtoppen die uit zee omhoog steken. De eerste echte Lofoten ansichtkaart.

Ons appartement ligt in Henningsvær, een oud vissersdorp dat op kleine rotsachtige eilandjes is gebouwd.

Het dorp voelt authentiek. Houten huizen. Kleine haven. Rekken waar stokvis hangt te drogen. En hier en daar een moderne toevoeging die het dorp net iets rommeliger maakt, maar op een charmante manier. Wat daarmee ook redelijk wat Aziatische toeristen trekt.

Sauna op de rotsen

Onze eerste avond begint bij Trevarefabrikken, een oude houtfabriek die is omgebouwd tot restaurant, bar en culturele plek.

Naast het gebouw hangen enorme rekken vol stokvis (stockfish), kabeljauw die maandenlang in de wind droogt. Het ziet er bijna surrealistisch uit.

En daar, op de rotsen naast de fabriek, staat een sauna.

Een houten sauna met uitzicht over de zee richting de bergen die uit het water oprijzen. Zelfs als je niet de zee in duikt, is het uitzicht al reden genoeg om erheen te gaan.

Het eerste noorderlicht

De avond valt. We zijn moe van de reis. Maar voordat we naar bed gaan, checken we nog even de Aurora-app: Activiteit: zichtbaar. Kans: 12 procent. En stijgend.

De lucht klaart steeds verder op. Groot contrast met de zware bewolking en stromende regen overdag. We vallen bijna in slaap op de bank als het gebeurt.

Eerst een zwakke gloed boven een eilandje. Daarna een groene boog boven de bergen.

En dan begint de show. Links van ons licht. Rechts van ons licht. Strepen die door de lucht trekken. Golven die langzaam bewegen.

Het is ons eerste noorderlicht. Met het blote oog zie je het al. Maar door de camera is het nog intenser. Feller. Groener.

En ook boven ons appartement (van LofotenApartments.com):

Een surrealistisch schouwspel. Fantastisch om te zien. Trip eigenlijk nu al geslaagd!

Splitboarden op de Lofoten: naar de top van Varden

De volgende ochtend staat het echte avontuur op het programma.

Via Erik van Lofoten Apartments hebben we een gids geregeld voor drie dagen: André Larsson, een Zweed die al jaren in de Lofoten woont.

Om negen uur pikken we hem op bij zijn huis in Kavelvåg, net buiten Svolvær.

André kijkt naar de bergen en zegt: “Het heeft geregend. Maar er ligt nog steeds sneeuw. Ik neem jullie mee naar mijn backyard.”

Vijf minuten rijden later staan we op een kleine parkeerplaats. Het eerste wat opvalt de sfeer. Er staan meerdere busjes en auto’s. Mensen halen rustig hun ski’s, splitboards en stijgvellen uit de auto. Rugzakken worden gecontroleerd. En iedereen zegt elkaar vriendelijk gedag.

Daarna trekt elk groepje op zijn eigen tempo de bergen in.

Omdat de condities die week wisselvallig zijn geweest, is dit een plek waar veel intermediate tourers naartoe gaan. Geen extreme couloirs, maar wel een prachtige route met veel mogelijkheden.

Eigenlijk precies wat wij zoeken.

Een lange aanloop door het winterlandschap

De tocht begint verrassend vlak.

We volgen eerst een langlaufpad dat langzaam het landschap in loopt. Een lange, rustige aanloop waarbij je het ritme van het splitboarden langzaam oppakt.

Na 5 minuten wijst André omhoog: een zeearend vliegt boven ons hoofd, wow!

Daarna verandert het terrein.

Het pad loopt langs een paar kleine bosjes en een huisje dat er al decennia lijkt te staan. In het begin splitboardden we nog, maar op sommige stukken is het eenvoudiger om gewoon even te lopen.

En dan verandert het landschap opnieuw.

De eerste alpine lijnen

Plotseling staan we op een richel. En daar ligt het landschap waar de Lofoten zo beroemd om zijn.

Voor ons liggen brede sneeuwvelden, alsof iemand een gigantisch wit tapijt over de bergen heeft uitgerold. Overal kleine hellingen, lijnen en glooiingen waar je vanaf kan rijden. En daarachter: de zee.

Dat blijft misschien wel het meest surrealistische van de Lofoten. Terwijl je omhoog loopt, kijk je constant uit over oceaanwater, zoetwater meren en eilanden die uit de zee oprijzen.

Het voelt alsof je in de Alpen staat. Alleen liggen die Alpen hier midden in de oceaan.

Rust in het hoogseizoen

Hoewel dit een populaire route is, voelt het nooit druk.In totaal zien we misschien vijf of zes groepjes. Groepen van drie tot acht mensen die verspreid over de hellingen omhoog lopen.

De Lofoten zijn groot. En het terrein verdeelt mensen vanzelf.

Dat maakt tochten hier bijzonder ontspannen.

Een belangrijke les: neem crampons mee

De sneeuwcondities zijn niet perfect.

Door het warme weer eerder in de week is de sneeuw op sommige stukken hard geworden. Vooral op steilere passages merken we dat meteen.

En daar leren we meteen een belangrijke les: Crampons voor je splitboard zijn hier geen overbodige luxe.

Onze gids moet op een gegeven moment zelfs een kleine trap in de helling uitgraven zodat we makkelijker verder kunnen. Dat soort momenten maken het avontuur eigenlijk alleen maar leuker.

En de volgende dag hebben we meteen crampons geregeld.

Zweten in de zon

Het weer verandert ondertussen aan de lopende band.

Tijdens het grootste deel van de klim schijnt de zon. Het voelt bijna lenteachtig. Jasje uit. Even lunchen met een broodje uit de rugzak. Zweten terwijl je langzaam hoogte wint.

Het tempo van een splitboardtour is anders dan skiën in een resort. Rustiger. Maar ook intensiever.

Vier tot vijf uur lang langzaam omhoog werken door een landschap waar je normaal alleen doorheen skiet.

De top: Varden

Uiteindelijk bereikten we de top. Varden.

Een naam die in Noorwegen vaker voorkomt. Het betekent eigenlijk een stenen stapel – een soort clairn – die je op bergtoppen ziet liggen. En precies zo ziet het er hier ook uit. Stenen die op elkaar zijn gestapeld, midden in een landschap van sneeuw en wind.

Maar het weer verandert opnieuw.

Van lente naar sneeuwstorm

Op het moment we de top bereiken, slaat het weer om.

De zon verdwijnt. Wind komt snel opzetten. En ineens zitten we midden in een kleine sneeuwstorm. Typisch Lofoten. Binnen een uur ga je van lentegevoel naar volle winter.

En eerlijk gezegd: het maakt de ervaring alleen maar beter.

De afdaling naar de oceaan

Waar we misschien wel het meeste vertrouwen in hebben, is afdalen met een snowboard.

En ondanks de harde sneeuw zijn de omstandigheden verrassend goed. De sneeuw is stevig, maar niet ijzig. Precies hard genoeg om grip te houden en mooie bochten te draaien.

Dus zelfs op de vlaktes kunnen we nog lekker carven terwijl we met beleid naar beneden rijden.Ondertussen blijft het uitzicht overal spectaculair. Bergen. Eilanden. Zee.

En de wetenschap dat je ergens rijdt waar geen liften, resorts en infrastructuur is. Earn your turns in optima forma.

Het laatste stuk: struiken en rotsen

Het laatste stuk van de afdaling brengt weer een klein avontuur.

De sneeuw wordt zachter naarmate de dag vordert. Op sommige plekken moeten we ons board weer even op de rug dragen.

Tussen struiken en rotsen door lopen we het laatste stuk terug richting de parkeerplaats.

Vijf en een half uur na vertrek staan we weer bij de auto. Voldaan.

Een goede outdoorwinkel in Svolvær

Na zo’n dag hoort er eigenlijk nog één stop bij.

In Svolvær zit een outdoorwinkel die absoluut het vermelden waard is: ReTur.

Een relatief nieuwe winkel waar je terecht kunt voor:

•     splitboard-materiaal
•     reparaties
•     extra gear zoals crampons
•     en technisch advies

Wat vooral opvalt is de sfeer.

De mensen in de winkel weten waar ze het over hebben. Ze splitboarden zelf, kennen het terrein en helpen je graag verder.

Voor ons is het de perfecte plek om meteen crampons te regelen voor de volgende dag.

Splitboarden op de Lofoten: dust on crust en pure vrijheid

Na een eerste dag waarin we de Lofoten leerden kennen, staat dag twee volledig in het teken van verder trekken. Dieper de bergen in. Meer afstand. Meer avontuur.

En opnieuw beginnen we bij onze gids: André Larsson van Northern Alpine Guides.

Direct vanuit de parkeerplaats omhoog

We halen André ’s ochtends weer en rijden nog zo’n half uur richting het noordoosten. Daar stoppen we.

Een kleine parkeerplaats. Een paar auto’s. Nog wat andere tourers die hun spullen klaar maken

En meteen valt weer op wat dit gebied zo bijzonder maakt: Je stapt uit de auto, klikt je skins onder je ski’s of splitboard en je bent onderweg.

Door mos, rotsen en struiken

De route begint rauw.

Geen strak pad zoals de dag ervoor, maar een mix van:

• Mosvelden
•  Rotsen
•  Lage struiken

Soms is het zoeken. Waar loop je? Waar is de beste lijn omhoog? Wanneer blijf je op je board en wanneer haal je ’m eraf?

Af en toe:

• board op de rug
• stukje lopen
• weer skins erop

en door. Ideaal met een gids zoals André die hier goed bekend is.

Crampons: geen luxe, maar noodzaak

Al snel komen we weer op hardere stukken sneeuw.

En daar blijkt opnieuw hoe waardevol ze zijn: crampons (stijgijzers voor je splitboard). Waar het gisteren nog een les is, wordt het vandaag een bevestiging.

Met crampons loop je stabiel, zeker op harde of ijzige stukken.

👉 Dus praktische tip: Neem altijd crampons mee naar de Lofoten. Ze maken het verschil tussen ploeteren en gecontroleerd omhoog lopen.

Een bevroren meer en een korte pauze

Na een eerste klim bereiken we een richel waar het terrein vlakker wordt

Daar ligt een klein meer. Bevroren en bedekt met sneeuw.

We houden pauze. Rugzak open. Broodje erbij. Kwartiertje bijkomen.

Dat soort momenten maken een dag compleet. Niet alleen de afdaling, maar juist ook die rustpunten midden in de bergen.

Dust on crust

De omstandigheden zijn interessant en net weer anders dan je zou verwachten. Er is hier een klein beetje verse sneeuw gevallen, letterlijk een laagje van een paar centimeter. Daaronder ligt een harde onderlaag. Oftewel: dust on crust

Niet de diepe poeder waar je misschien op hoopt, maar wel een combinatie die verrassend goed kan rijden. En naarmate we hoger komen, wordt de sneeuw steeds beter.

Kleine tegenslag, grote les

Halverwege de klim krijgt Jurjen een uitdaging. Zijn stijgvellen plakken niet meer. De lijm is niet meer goed genoeg. Super irritant.

Maar ook hier zie je de waarde van een goede gids. André pakt een paar straps uit zijn tas, fixt het voor nu en we kunnen toch weer door. Dat is misschien wel het mooie van dit soort dagen: Je leert continu bij. Over materiaal. Over terrein. Over jezelf.

De Lofoten laten zich zien

Hoewel de dag begon met regen, klaart het langzaam iets op. Geen strakblauwe lucht, maar wel voldoende zicht.

En dan zien we het weer: Het landschap van de Lofoten in volle glorie. Bergen die direct uit de oceaan omhoog komen. Fjorden die diep het land in snijden. Eilanden die verspreid liggen als losse puzzelstukken. Het blijft bijna onwerkelijk, wat een uitzichten.

Storm op de top

Maar zoals zo vaak in de Lofoten, slaat het weer opnieuw om. Hoe hoger we komen, hoe slechter het wordt.

Op de top staan we ineens midden in een sneeuwstorm. Maar echt harde wind. Sneeuw. Nul zicht. Geen moment om stil te staan en te genieten. Dit is:

• snel schuilen achter een rots
• spullen klaar maken
• en door

Lekker rauw en onvoorspelbaar.

Afdalen in complete vrijheid

En toen: naar beneden.

De verwachting was misschien nog een klein beetje poeder. Maar wat we vooral krijgen, is iets anders:

Ruimte.

Als wij beginnen met afdalen, is iedereen al weg. Geen andere groepen meer op de helling. De hele berg voor jezelf.

De afdaling loopt over:

• open vlaktes

• tussen rotsen
• door kleine bosjes
• en zelfs over beekjes die we moeten oversteken

Technisch, speels en continu afwisselend. Niet perfect. Maar wel weer puur.

Hier een korte samenvatting van de eerste 2 dagen splitboarden

Sauna, zee en reset

Na zo’n dag is er eigenlijk maar één perfecte afsluiting: Een bezoek aan de sauna.

We krijgen de tip om naar een sauna te gaan bij Lofoten Ski Lodge in Kabelvåg. Goeie tip hoor!

Daar zitten we:

•  warm in de sauna
• uitkijkend over fjord en zee
• pratend met andere avonturiers

En daarna: De zee in. Vier à vijf graden. Lekker koud en intens. Maar na een paar keer erin en eruit voel je het: je lijf herstelt en je bent weer helemaal scherp.

Einde van een perfecte dag

Terug in het huisje: pizza, voetbal kijken, en langzaam de luiken dicht

Dit was geen perfecte poederdag. Maar een dag vol variatie, uitdagingen, leren, natuur en vrijheid.

En opnieuw het besef: De Lofoten zijn geen bestemming voor perfecte condities.

Ze zijn een bestemming voor avonturen.

Lofoten: stormdag, Arctic surf en een andere kant van het avontuur

Na twee dagen splitboarden in de bergen staat dag drie eigenlijk al dagen van te voren vast. Storm.

Niet bepaald de ideale omstandigheden om de bergen in te trekken. Niet pushen.  Niet forceren.

In plaats van de bergen in te gaan, besluiten we de eilanden verder te ontdekken.

Want er is nog iets: Er is swell onderweg.

Want wat veel mensen niet weten: De Lofoten hebben ook een sterke surfscene.

Veel gidsen en locals combineren hier bergen en zee.

Op weg naar Unstad

De volgende ochtend kregen we de tip: Unstad.

Voor surfers wereldwijd een bekende plek. Een baai verscholen tussen bergen. Wellicht wel een van de meest iconische Arctic surf spots ter wereld. Zelfs Dylan Graves was er recent nog om te filmen.

Arctic surf: rauw en indrukwekkend

De rit naar Unstad alleen al is de moeite waard. Je rijdt door een landschap dat continu verandert:

• smalle wegen
• bruggen tussen eilanden
• bergen die plotseling opduiken

Eenmaal aangekomen lopen we langs de baai omhoog, over rotsen, op zoek naar het beste uitzicht.

En daar lag het: het dorpje, 40 huizen; Unstad tussen de bergtoppen en zicht op de oceaan.

De golven rollen binnen. Groot. Krachtig. Niet perfect georganiseerd.

Net iets te rommelig. Net iets te hoog. Alhoewel…

Surfbaar… maar niet voor iedereen

Vanaf de kant lijkt het soms nog wel te doen. Maar dit is geen standaard surfdag.

Net even te groot en te krachtig. We zeiden nog tegen elkaar: Als dit Nederland was, hadden er waarschijnlijk gewoon mensen in gelegen.

 

Maar hier, in de Lofoten, voelt het anders. Serieuzer.

Zon, blauw water en stilte

Wat deze plek echt bijzonder maakt, is het contrast. Tijdens onze wandeling breekt de zon even door. Wat je dan ziet?

• het helderblauwe water
• witte lijnen van brekende golven
• donkere rotsen en bergen eromheen

Bijna een soort van tropisch… maar dan in het noordpoolgebied.

Arctic Surf en de beste cinnamon bun

Na de wandeling duiken we de Arctic Surf koffiebar in. Een iconische plek voor surfers die hier komen.

Binnen:

• warme koffie
• relaxte sfeer
• en misschien wel het belangrijkste…De beroemde cinnamon bun.

Volgens henzelf de beste van de wereld. En we worden niet teleurgesteld. Warm. Zoet. Perfect na een koude ochtend buiten.

Op de terugweg laat de Lofoten zich weer van een andere kant zien. De wegen hier zijn smal en soms wat uitgesleten, waardoor water zich ophoopt. Af en toe voel je de auto licht gaan glijden. Even scherp blijven!

Henningsvær: voetbalveld en stokvis

Terug in Henningsvær maken we nog een korte stop. Het beroemde voetbalveld, gebouwd op een rots, omringd door zee, blijft bijzonder om te zien. En overal hangen de rekken met stokvis.

Wat blijft hangen

Of het nu gaat om:

• splitboarden in wisselende sneeuw
• stormen die plots opkomen
• of golven die net niet surfbaar zijn

De Lofoten leveren altijd iets. En misschien is dat wel de grootste les van deze trip: Het draait hier niet om perfecte omstandigheden. Het draait om het avontuur.

Lofoten & Narvik: storm, flexibiliteit en het avontuur dat blijft

Na dagen vol bergen, oceaan en avontuur staat de laatste etappe voor de deur.

Op pad naar Zweden: op zoek naar sneeuw

Om vijf uur gaat de wekker.  Om zes uur zitten we in de auto. Bestemming: Riksgränsen in Zweden. Waarom?

Omdat het overal op Lofoten stormt en regent. En we weten: als we ergens nog sneeuw kunnen vinden, dan is het daar.

De rit, zo’n vier uur, gaat verrassend soepel. En langzaam zien we het landschap weer veranderen.

Riksgränsen: sneeuw, maar geen draaiende liften

Aangekomen in Riksgränsen is direct duidelijk: Sneeuw. Temperatuur rond het vriespunt.Winterse condities. Maar ook: Wind. Zó veel wind dat de liften gesloten zijn.

Plan B: (weer) terug naar Narvik

Op de website zien we dat bij Narvikfjellet nog liften open zijn. Dus: terug de auto in.

Maar eenmaal aangekomen blijkt ook hier alles stil te liggen. Geen liften. Geen poederruns.Even slikken. En dan direct schakelen en een nieuw plan bedenken.

Wat doe je als niets open is? Bij het toeristenbureau krijgen we een simpele tip: “Ga wandelen.”

Een wandeling door de sneeuw

En dus doen we dat. Rugzak met water, Snickers en camera’s op en gaan.

Een route van ongeveer tweeëneenhalf uur: Door sneeuw, over lichte ijsstukken en langs een pad dat zich rustig door het landschap slingert. Heerlijke rust. Uitzicht op de iconische brug bij Narvik. De Fjorden die zich uitstrekken richting zee

En halverwege komen we bij een kleine hut, de Funnhytte.

Zo’n typische Noorse hut: houtvoorraad, kacheltje, lucifers. Vuurtje maken dus. Even zitten. Opwarmen. Iets eten.

Na de wandeling rijden we terug. We hebben een appartement voor de laatste nacht geboekt. En we willen Narvik nog wat verkennen en terugkijken op deze week.

En dan nog een onverwachte ontmoeting in Narvik

Na de wandeling duiken  we een café in, bij het station van Narvik. Even diep in de buidel tasten voor een biertje.

De ruimte zit vol mensen in traditionele kleding: mannen met zwarte hoeden vol pins en buttons en vrouwen in klederdracht die zo uit een andere tijd lijken te komen

We vragen vanwaar de mensen zo uitgedost zijn? Het blijkt het Narvik Vinter Festuka (winterfestival) te zijn. Een viering die teruggaat naar de oorsprong van Narvik, rond 1902.

Wat vooral opvalt in de gesprekken, is dat Narvik in beweging is. De stad ontwikkelt zich met:

• nieuwe restaurants
• moderne werkplekken
• een groeiende outdoor community

En misschien wel het meest opvallend: In 2029 worden hier de wereldkampioenschappen alpineskiën georganiseerd.

Dat zegt iets over de ambities van deze plek.

Drie skigebieden binnen handbereik

Daarnaast ligt Narvik strategisch tussen meerdere skigebieden: Narvikfjellet, Riksgränsen en Björkliden. Binnen relatief korte afstand.

En met eindeloze mogelijkheden voor backcountry – letterlijk in de “backyard”, zoals locals het noemen.

Wat deze trip geworden is

Als je alles bij elkaar optelt, is dit geen trip van de perfecte condities uit de magazines en insta accounts..

• sneeuw die de poedervorm heeft verlaten
• regen op momenten dat je het niet wil
• storm die plannen doorkruist

Maar juist daardoor is het ook bijzonder. Als je maar flexibel en in beweging blijft. Dan gebeuren er mooie dingen.

De echte conclusie van de Lofoten

De Lofoten zijn geen bestemming waar je alleen naartoe gaat voor perfecte poeder. Het is een plek waar:

• je het spectaculaire beeld beleeft van bergen en oceaan die samen komen (“where jungle meets the ocean” zou Lonely Planet zeggen)
• het weer continu verandert
• elke dag anders loopt dan gepland

En precies daarin zit de kracht.

Met dank aan

Een groot deel van deze ervaring is mogelijk gemaakt door:

André Larsson – Northern Alpine Guides. Check ook zijn insta @corrupedia.

Met zijn kennis, flexibiliteit en gevoel voor het gebied weten we elke dag opnieuw het maximale eruit te halen.

Tip: Andre en zijn vriendin Evelina Nilsson (professioneel freeride skiër) zijn te zien in een documentaire gemaakt over het buitenleven, uitgezonden op Zweedse televisie.

Freeriden. Natuur. Leven in het noorden.

Maar ook dank aan: Erik van Lofoten Apartments door de onzettend prettige appartementen die hij en zijn partner Frederike beheren.

De Lofoten geven je altijd iets terug

Of je nu:

• splitboardt in de bergen
• naar golven kijkt in Unstad
• of een wandeling maakt in de sneeuw rond Narvik

Spectaculaire beelden zijn gegarandeerd. Net zoals het avontuurlijk outdoor gevoel. Niet elke dag poeder, niet elke lift open, niet elke run ideaal. Maar juist daardoor werd het extra bijzonder. Puur. Een beleving.