Meer liften. Meer lijnen. Meer actie. Maar nog steeds: Noorwegen.
Na de tocht over de toendra (zie ons eerste verhaal) volgt de weg naar ons huisje in Hemsedal. Die gaat omhoog over een besneeuwd pad.
Geen snelweg. Geen brede oprijlaan. Gewoon een smalle bergweg vol sneeuw. En precies dan ben je blij dat je naar het advies van de eigenaresse hebt geluisterd: huur een 4×4 met winterbanden.
Ze had gelijk.
Langzaam kruipen we omhoog. Grip. Sneeuw. Stilte. En dan verschijnt het huis.
Een huisje zoals je hoopt dat het is
Het eerste huisje in Voss was goed. Dit huisje was prachtig.
Hout. Warm licht. Groot genoeg om te leven. Sauna. Open haard. Een kleine veranda met uitzicht over de vallei. Het ligt op een heuvel, alsof het speciaal daar is neergezet voor dit uitzicht.
’s Avonds vuur aan. Buiten sneeuw. Binnen warmte.
En nog iets bijzonders: vanaf het huis slingert dus een klein pad omhoog om er te komen. Maar dat pad gaat dus ook naar beneden.
Dat pad werd onze rodelbaan.
Op de slee naar beneden. Lachend. Sturend tussen de sneeuwranden door. Onderaan weer instappen in de auto en twintig minuten naar Hemsedal rijden.
Onderweg kom je langs een iconisch huis waar bomen dwars doorheen groeien. Zo’n beeld dat je vaker in magazines ziet dan in het echt.
Hier staat het gewoon langs de weg.
Een groter speelterrein
Waar Voss gemoedelijk en compact is, voelt Hemsedal als een écht skigebied. Meer liften. Meer pistes. Meer mensen.
Maar “meer mensen” in Noorwegen betekent: 2 tot 3 minuten wachttijd. Vooruit, 5 minuten.
Dat is hier druk.
Vergeleken met de Alpen is het bijna leeg. Maar je merkt het verschil met Voss. Het leeft hier net wat meer.
En de sneeuw? Die is weer top.
“1.450 meter is hier bijna de top. In de Alpen begint daar het dorp. Maar het voelt alsof je op 2.500 meter staat.”
Dat is misschien het meest bijzondere: de hoogtecijfers zeggen weinig. Het landschap is groots. Open. Wit. En overal ligt sneeuw.
Lees meer over skigebied Hemsedal
Het park: tien keer achter elkaar
Hemsedal investeert zichtbaar in zijn funpark. Het park is vernoemd naar een Noorse Olympiër, Birk Ruud, en dat zie je terug in de kwaliteit.
Strakke lijnen. Meerdere levels.
De beginnerslijn hier zou in sommige Alpenlanden al medium heten. En de rode lijn? Die is serieus. Grote schansen. Perfect geshaped. Niemand ging er die dag overheen, maar ze staan er klaar voor.
Wij bleven hangen op de speelse lijn. Tien keer achter elkaar.
Gewoon omdat het lollig is. En je er steeds beter in wordt.
Daarna weer cruisen langs de bosranden. Sleeplift omhoog. Langs de rand nog wat poeder vinden. Park weer in. Funride in. Racen over natuurlijke heuvels.
Hemsedal is een mix. Piste. Bos. Park. Speelruimte.
Husky’s en wolvengehuil
Dag twee: geen ski’s.
Twintig minuten rijden buiten Hemsedal ligt een huskyfarm. Zodra we aankomen, weten de honden wat er gaat gebeuren.
Het begint zacht. En dan ineens: energie.
Blaffen. Huilen. Trekken. Alsof je tussen wolven staat.
Ze willen. Ze kunnen niet wachten.
Iedereen krijgt een slee. Je kunt zitten. Of staan. Zelfs de kinderen sturen. En dat gaat verrassend makkelijk.
En dan gaan we.
Door bossen. Over bevroren meren. Stilte. Alleen het geluid van de glijdende slee en honden die werken.
Ze happen onderweg sneeuw uit sneeuwwanden, alsof ze drinken. Ze rennen synchroon. Spelen bijna.
En dan, net als bij de orka’s een paar dagen eerder, breekt de zon door.
Bergen lichten op. Het ijs schittert. De honden versnellen.
“Skiën is fantastisch. Maar dit maakt het een winterreis.”
En voor wie het verhaal kent over honden die tijdens het rennen poepen en dat in je gezicht trappen: broodje aap. Dat gebeurt niet. Echt niet.
Freeride-gevoel zonder extreme steilte
De volgende dag is het weer helder.
We gaan naar de top. 1.450 meter. Niet extreem hoog. Maar het uitzicht is enorm.
Lawinegevaar 3. Het terrein is niet extreem steil, wat het freeride-potentieel relaxed maakt.
Langs de sleeplift vinden we packed powder. We spelen. Cruisen. Nog een keer. Park. Worstjes grillen, want ook hier staan de barbecues.
Ja, weer worstjes.
En ’s avonds bouwen we bij het huisje een eigen schans.
Dat klinkt simpel. Tot je tot je middel in de sneeuw zakt op een helling terwijl je probeert een kicker te vormen. Maar zachte sneeuw is perfecte landing.
Sauna aan. In de sneeuw rollen. Eten. Biertje uit de supermarkt.
Tip tussendoor:
– Wijn koop je niet in de supermarkt, maar in een speciale winkel.
– Alcoholverkoop stopt vroeg in de avond.
Goed om te weten, toch?
Alleen omhoog
De één-na-laatste dag besluit ik alleen te gaan splitboarden.
Tegenover het huisje ligt een berg. Vanuit de slaapkamer had ik met de telelens al sporen gezien.
Dat was genoeg motivatie.
Ruim twee uur omhoog. Valt mee dus.
De sneeuw was in de nacht even aangetast door dooi. Bovenin poeder. Dan crust. Lager een soort slush. Noorwegen had even een zachte nacht.
Het hoort erbij.
Boven sta je alleen.
Dat gevoel is anders dan samen. Voelt wat kwetsbaarder. Wel heel puur. En prachtig.
Alleen gaan is altijd een afweging. Zeker met lawinegevaar 3. Het terrein was niet steil, de condities stabiel genoeg , maar voorzichtigheid zit altijd in je achterhoofd.
En toch.
De vrijheid. Het uitzicht. De leegte.
Dat is waarom je het doet.
Avondskiën en marshmallows
Deze avond sloten we af met avondskiën.
Verlichte pistes. Koude lucht. En daarna marshmallows roosteren bij het kampvuur in tentjes langs de piste.
Dat zijn van die momenten die je niet plant, maar die je bijblijven.
Ochtendlicht boven de hoogvlakte
De volgende dag ging de helft van de groep al om half acht de piste op. Voor zonsopkomst.
De andere helft volgde na het ontbijt.
We hadden stralend weer. Zonlicht dat langzaam de toppen raakt. Een wereld die van blauw naar goud kleurt.
De nacht ervoor had het licht gedooid. Je hoorde het ’s nachts op de daken: een krakend, druppelend geluid. Daarna kwam de kou terug en vroor het weer op.
De pistes waren daardoor verrassend goed. Off-piste was minder geworden, behalve hoog in het gebied.
We gingen naar het uitzichtpunt op 1.450 meter.
Wit. Groot. Een meer in de verte met een eiland dat in de nevel leek te hangen, maar het was gewoon een sneeuwlaag over het water.
Het voelde alsof je op de Noordpool stond.
Het park weer in
En toen: spelen.
Het park in Hemsedal is gewoon waanzinnig. We deden het zeker vijftien of twintig keer zeker.
Gewoon omdat het leuk is.
Hemsedal is ideaal als je beter wilt worden in het park. Speels. Gevarieerd. Uitdagend zonder intimiderend te zijn.
Kinderen die redelijk kunnen skiën? Die kunnen hier prima hun eigen gang gaan.
Jerry Gap
En natuurlijk leer je altijd iets.
De “Jerry Gap”.
Dat is de ruimte tussen je skibril en je helm, waardoor je voorhoofd zichtbaar wordt. In freestyle-terminologie is dat dus een no-go.
Les van de dag: zorg dat je bril goed aansluit op je helm. Comfortabeler. En stijlvoller. En geen commentaar.
De terugweg door de toendra
De volgende ochtend vertrokken we om zeven uur.
Vijf centimeter nieuwe sneeuw. Alles weer perfect wit.
Het eerste uur voelt als rijden door de toendra. Verlaten landschap. Hier en daar een huis met licht.
Langzaam wordt het lichter. Zon komt op.
Bij Flåm stoppen we nog even. Bevroren watervallen. Prachtig water. Geen orka’s dit keer.
Door de 25 kilometer lange tunnel. Via Voss terug.
Nog even worstelen met een laadkabel die niet uit de auto wil. Elektrisch rijden heeft z’n leercurve.
Maar verder: zon. Dooi. Fjorden. Eilandjes voor Bergen.
En dan vlieg je weer terug.
Witte wonderwereld
Wat deze reis bijzonder maakte, was niet alleen de sneeuw.
Het was het gevoel van totaal weg zijn.
Een wereld die niet gemaakt is voor toerisme. Die gewoon is zoals ze is. Rood geschilderde huizen. Open hoogvlaktes. Barbecues op de piste. Huskys die willen rennen. Parklijnen die je beter maken. Stilte om vier uur.
We zaten in een witte wonderwereld.
En nu zijn we weer terug in Nederland.
Maar die wereld blijft nog even hangen.
Praktisch: Hemsedal
- Skipas: €50–60
- Drukte: maximaal ±3-5 minuut wachttijd
- Park: meerdere lijnen, hoog niveau
- Freeride: veel mogelijkheden, niet extreem steil
- Huskytocht: ±20 minuten buiten het dorp
- 4×4 huren: sterk aan te raden
- Alcohol: verkoop in supermarkt stopt vroeg; wijn via aparte winkel
Wat Hemsedal anders maakt
- Groter en sportiever dan Voss
- Serieus funpark
- Veel speelruimte naast de piste
- Husky’s, meren, bossen
- Ideaal voor wie skiën wil combineren met winterbeleving
Lees ook ons vorige bericht over de eerste dagen in Noorwegen:
Skiën in Voss en fjordsafari in West-Noorwegen: een winterroadtrip vol poeder en fjorden
