Soms denk je te weten wat je te wachten staat. Eind maart, de Alpen, een trip met als thema ‘where winter meets spring’.
Je ziet het al voor je: de eerste groene weides, zachtere lucht, nieuwe bloemen, misschien ergens een bergmeertje, wandelen met een vleug lente in de benen.
Maar de natuur had andere plannen.
In de week voor vertrek viel er in de Alpen een enorme hoeveelheid sneeuw. Wat een overgangsweek tussen winter en voorjaar zou worden, draaide volledig om. Niet where winter meets spring, maar eerder: where spring meets winter again.
En juist daarin zat de schoonheid van deze tocht met AlpAdventures.
Van Genève de bergen in
Suzanne reisde naar Genève, waar Arno de Jong van Alp Adventures haar en vijf andere deelnemers oppikte. Mooi gezelschap: een vrouw uit Düsseldorf, vier mannen uit Nederland, onder wie twee broers, een vriend van hen en een vriend van Arno.
Suzanne kende niemand vooraf. Open voor nieuwe ontmoetingen.
“Je komt elkaar letterlijk op het vliegveld tegen en vanaf dat moment begint het avontuur,” vertelt Suzanne. “Je weet nog niet hoe de groep gaat zijn, of het klikt, wie je tegenkomt. Maar juist dat maakte het bijzonder.”
Arno organiseert verschillende bergtrips: wandeltochten, sneeuwschoenwandelingen, mountainbiketours en andere alpine avonturen. Altijd met hetzelfde uitgangspunt: te gast zijn in de bergen , ze echt binnengaan.
Niet even een mooie wandeling maken en weer terug naar de drukte, maar een paar dagen helemaal loskomen van het gewone leven.
En dat gebeurde hier ook.
Geen lentetocht, maar diepe sneeuw
In Suzanne’s hoofd zag de trip er aanvankelijk anders uit. Meer lente. Meer groen. Misschien bloemen, misschien open paden.
In plaats daarvan ging de skibroek mee, kwamen extra thermolagen in de tas en bleken sneeuwschoenen al snel geen luxe, maar pure noodzaak.
“Mijn skibroek was uiteindelijk de enige broek die ik vier dagen heb gedragen,” zegt ze lachend. “We moesten echt schakelen. En eigenlijk was dat meteen al de eerste les van deze trip: de natuur past zich niet aan jou aan. Jij past je aan de natuur aan.”
Die gedachte sloot naadloos aan op wat Arno vooraf al had meegegeven:
nature is in control, we simply adapt.
Dat bleek geen mooie oneliner voor op een website, maar de rode draad van de dagen die volgden.
Duizend hoogtemeters, sneeuwschoenen en stilte
De eerste dag begon in de omgeving van Genève, in de Haute-Savoie. Waar precies? Dat vindt Suzanne achteraf minder belangrijk.
“Het mooie is dat ik niet eens precies weet waar ik ben geweest. We gingen gewoon de bergen in. Punt. Dat maakte het ook een beetje mysterieus.”
Vanaf de start was het serieus.
De groep steeg die eerste dag zo’n duizend meter. Iedereen droeg zijn eigen rugzak met spullen. Al snel moesten de sneeuwschoenen aan, omdat je zonder diep wegzakte in de verse sneeuw. De route was geen vanzelfsprekend spoor over rustige paden, maar een voortdurend zoeken naar de juiste lijn door het terrein.
Soms zigzaggend omhoog, soms recht de helling op, soms om een stuk heen omdat het te steil of te riskant was geworden door de sneeuwval.
En toch voelde het niet als afzien alleen.
Suzanne noemt het woord magisch als ze terugdenkt aan het landschap. De dikke sneeuwlaag op de bomen. De stilte die nog stiller lijkt doordat sneeuw elk geluid dempt. De rust die dat geeft.
“Het voelt alsof de bergen je toelaten,” zegt ze. “Alsof je er echt even mag zijn. Je bent te gast in de natuur.”
Aankomen in een hut waar niets vanzelfsprekend is
Pas aan het eind van de middag bereikte de groep de eerste hut. Niet een warme berghut met bediening en comfort, maar een eenvoudige plek waar het leven weer heel simpel en basaal werd.
Buiten was het rond de min tien. Binnen in de hut nog altijd min vijf.
Het eten dat Arno er eerder had neergelegd, was bevroren. De waterput zat dicht. De ‘wc’ was onvindbaar onder een dikke laag sneeuw.
Back to basics kreeg hier ineens een heel concrete betekenis.
Er moest een gat in het ijs worden gehakt om water te kunnen koken. Het vuur moest aan om de ruimte überhaupt leefbaar te maken. De wc moest uitgegraven worden. Iedereen pakte vanzelf iets op. De een maakte de bedden gereed, de ander hielp met vuur, weer iemand anders groef of sjouwde.
“Je gaat daar niet eerst rustig zitten uitrusten,” zegt Suzanne. “Je bent meteen samen bezig. Dat ontstaat vanzelf.”
Alone and still together
Voor Suzanne zat in deze trip nog een tweede laag. Ze ging alleen. Zonder gezin, zonder partner, zonder iemand die ze kende. Dat was bewust.
“Ik had behoefte om even met niemand anders rekening te houden, behalve met mezelf. Gewoon zien wie ik ben in zo’n groep, met alleen de natuur om me heen.”
Tegelijk kwam ze terecht in een warme groep mensen met dezelfde intentie: een paar dagen naar buiten, uit het hoofd, dichter bij de natuur en misschien ook een beetje dichter bij zichzelf.
Dat leverde een gevoel op dat ze later samenvatte als alone and still together.
Je loopt soms in stilte. Je denkt je eigen gedachten. Je voelt je eigen lijf. Je bent alleen onderweg. Maar tegelijk is er de groep. Niet opdringerig, niet voortdurend pratend, maar wel voelbaar aanwezig.
Soms loop je naast iemand en ontstaat een gesprek. Soms loop je alleen en is dat net zo waardevol.
Arno hielp die dynamiek subtiel op gang. Geen coachsessies, geen geforceerde diepgang, maar elke dag een quote en een vraag die ergens in je hoofd bleef hangen. Wat laat je achter als je de bergen in gaat? Wat beweegt er voor jou van winter naar lente?
Geen zware opdracht. Meer een klein zaadje.
Juist omdat er verder bijna geen prikkels zijn, groeit zo’n gedachte vanzelf. En later op de dag levert dat gesprekken op. Open gesprekken, zonder oordeel.
“Dat vond ik misschien wel het mooiste,” zegt Suzanne. “Dat gevoel van gelijkwaardigheid. In het dagelijks leven heb je allemaal verschillende rollen en functies. In de bergen valt dat weg.”
Spanning, plezier en spelen als volwassenen
De tocht was niet alleen verstild en reflectief. Er werd ook veel gelachen. Er zat heel veel humor in de groep.
Soms waren de afdalingen wel spannend, zeker wanneer er onder de sneeuw ook nog ijs bleek te zitten. Suzanne vond de steile stukken naar beneden soms pittiger dan het klimmen. Maar juist daar ontstond ook weer vertrouwen. Ze kon aangeven dat ze het spannend vond, en voelde zich daarin direct opgevangen.
Arno hielp praktisch en mentaal: waar zet je je voeten neer, hoe beweeg je, hoe blijf je rustig.
Kind zijn in de bergen
En er was ook ruimte voor speelsheid. Glijden op je billen van natuurlijke sneeuwglijbanen. Lachend naar beneden. Even weer kind zijn in de bergen.
“Dat vond ik heerlijk,” zegt Suzanne. “Je merkt ook dat je soms voorzichtiger bent geworden in het leven. Door leeftijd, door verantwoordelijkheden, door kinderen misschien. En hier werd je weer even uitgedaagd om gewoon te spelen.”
Een ochtend die alles samenbracht
Misschien viel op de tweede ochtend alles wel het mooist op zijn plek.
Na goede gesprekken de avond ervoor vroeg Arno de groep om ook eens twintig minuten alleen te lopen. Niet praten, niet hoeven delen. Gewoon lopen. Misschien nadenken, misschien juist niet.
Dat gaf ruimte.
Toen de groep later weer samenkwam, voelde het anders. Alsof iedereen net iets meer lucht in zijn hoofd had en daardoor ook meer openstond voor de ander. Suzanne had die ochtend een bijzonder gesprek met een van de andere deelnemers. Iets in haar verhaal bleek herkenbaar voor hem. En juist omdat er nog geen geschiedenis of oordeel was, voelde die verbinding heel puur.
Later, op de top, kwam alles samen.
Aan de ene kant lag het meer van Genève in de verte, met Lausanne en Montreux. Aan de andere kant reikten de reusachtige Alpen, met het skigebied van Châtel en ergens daarachter de Mont Blanc, deels verscholen in de wolken.
Dat uitzicht gaf niet alleen ruimte, maar ook perspectief.
“Je voelt de verbinding met elkaar als mens,” zegt Suzanne. “En tegelijk die vrijheid van die wijde uitzichten. Dat ontstaat volgens mij alleen als je op zo’n manier echt even los bent van de bewoonde wereld.”
Waarom Arno het verschil maakt
Een tocht als deze staat of valt met de begeleiding. Suzanne is daar helder over: Arno maakte het verschil.
Niet alleen door zijn kennis van routekeuze, sneeuwcondities, natuur, veiligheid en de bergen, maar juist door de manier waarop hij een groep draagt. Hij straalt rust en zekerheid uit. Geeft vertrouwen zonder te veel te sturen. Is onderdeel van de groep, maar houdt tegelijk overzicht.
“Je voelt je snel veilig bij hem,” zegt Suzanne. “Hij heeft overtuiging, maar ook nederigheid voor de natuur. En hij voelt heel goed aan wat een groep nodig heeft.”
Onderweg vertelde Arno ook over bomen, klimaat, dierensporen in de sneeuw en het landschap. Spontaan, niet schools. Daardoor werd de tocht niet alleen fysiek en mentaal rijk, maar ook inhoudelijk.
Zou ze het opnieuw doen?
Op die vraag komt geen seconde twijfel.
Absoluut.
Sterker nog: Suzanne zou best nog een nacht extra willen, liefst weer onder zulke eenvoudige, primitieve omstandigheden als in de eerste hutten. Nog een avond met vuur, sneeuw, bevroren eten, een uitgegraven wc en een groep die vanzelf samenwerkt.
Want juist in dat ongemak zit iets wat in het gewone leven zeldzaam is geworden.
Niet met alsmaar meer, maar liever met wat minder.
“Voor sommige mensen is dit afzien in comfort,” zegt ze. “Voor mij voelde het als een verrijking.”
